Zen zonder wifi!?

Met een hoofd vol ongeschreven blogs ga ik op vakantie. Blogs die ik nog wil schrijven over de bijzondere diploma-uitreiking van de Yoga Teacher Training. Over het super relaxte Yogafestival op Terschelling. Over mijn vakantie. Over zeilen en yoga. Over medische updates en mijn onverwachte lessen op Vlieland tijdens de vakantie. Maar ik ga ook op vakantie…

Dat de wifi het eigenlijk nooit doet in havens, op het IJsselmeer, de Wadden- en Noordzee daar was ik al op voorbereid. En dat we daardoor geen I-pad met filmpjes en spelletjes aan de kinderen kunnen geven ook. Ouderwetse spelletjes dus de hele vakantie. Al heb ik mezelf ook dit jaar weer plechtig beloofd vooraf filmpjes te downloaden, who needs wifi.

Maar even een blogje plaatsen, met mijn mobiel aan mn ibook gekoppeld, dat moest toch wel lukken???

Helaas.

Los van de wifi was er ook de uitdaging van tijd. Een (zeil)vakantie met twee kleine kinderen betekent eigenlijk nul me-time. Dat zal menig ouder herkennen. Door de sarcoïdose heb ik zo ongeveer de zelfde bedtijd als de vakantiebedtijd van de kinderen dus er bleef gewoon simpelweg geen blogtijd over. De sporadische vrije uurtjes bracht ik samen met manlief door. Ondergaand zonnetje, wijntje en elkaar. Intens genieten.

En ook dat is yoga. Om te realiseren dat dat okee is. Eerst niet natuurlijk maar uiteindelijk wel. En toen kon ik ook alles loslaten en genieten van de kinderen. Van avondjes pesten met mijn oudste zoon. Samen zeehonden spotten. Kaartlezen en piratenliedjes zingen. Yoga doen, met peuter in mijn nek die ‘ook yoga gaat maken’.

Na een maand ‘rust’ start maandag voor mij het normale leven weer met rust en regelmaat en kan ik bijkomen van de vakantie. En weer schrijven. En weer yoga-en.

En wat zal ik de drukte missen!