Show up and be

Deze woorden klonken de laatste maand als een soort mantra in mijn hoofd. De afgelopen weken waren gevuld met te veel leuke dingen. Bewust gekozen, slecht gepland. Naast bijpraten met vriendinnen, verjaardagen, de meivakantie, een etentje met mijn lieve vader en een familieweekend, waren mijn dagen vooral gevuld met de uitdaging om de dagen door te komen. Maar ik wilde niet alleen ‘overleven’, maar ook genieten. Nog wat extra controles in het ziekenhuis maakte dat niet makkelijker. Halverwege de maand zei een yogaleraar, juist show up and be. En dat klikte in mijn hoofd. Het maakt niet uit hoe je je voelt en wat je verwachtingen zijn. Show up. Dat is het enige dat je hoeft te doen. De volgende stap is dan om ook echt te zijn, zonder oordeel. Be there! En dan gaat de rest vanzelf. Iedere keer als ik nu denk ‘Show up’ moet ik weer lachen en brengt het me weer terug in het nu. Een soort mindfullness-achtig mantra maar dan iets minder serieus.

En wonderbaarlijk genoeg heeft het gewerkt. Geen verwachtingen en dus geen stress, vooraf geen zorgen of ik het red, geen zorgen hoe het de dag erna gaat of hoe ik mijn slapen nu weer in moet plannen. Zelfs de yoga iedere ochtend heb ik volgehouden. Show up dacht ik dan weer als de wekker ging. En iedere ochtend was ik weer blij dat ik de mat op was gegaan. Afgelopen weekend was het laatste etentje met goede vrienden. De dag erna werd ik wakker. Opgelucht want ik had het gehaald. Blij, want het was gezellig als altijd. Dankbaar en gelukkig dat ik zo heb kunnen genieten. Relaxt, want voorlopig staat er even niets in de agenda. En ook trots. Zonde rare apensprongen, driftbuien, huil- of paniekaanvallen toch een hele drukke tijd getackeld. En genoten!

Show up and be dus.