Oud en nieuw

“Ik ben niet meer wie ik was”, lees ik op de cover van het UWV-tijdschrift. Dat zet me aan het denken. Ben ik niet meer wie ik was of was ik toen niet wie ik ben? Hoe was mijn oude ik, zonder sarcoïdose? En hoe is mijn nieuwe ik, met sarcoïdose?

Alles verandert. Zo simpel is het leven. Alles beweegt, vernieuwt en verandert. En ondanks dat we dat weten, willen we alles bij het oude houden. Vasthouden aan dat wat we nu kennen. Aan dat wat altijd moet blijven. Zeker als sarcoïdosepatiënt weten we dat dat niet kan. Zo is het leven niet. Net als je je ritme gevonden denkt te hebben, of deziekte stabiel lijkt, verandert er weer wat.

Een chronische ziekte kan je tot je kern brengen. Je moet keuzes maken want alles blijven doen zoals voorheen is geen optie. Als je te lang vast blijft houden aan hoe jij en alles was voor je ziek werd, dan loop je vast. Maar als je goed naar jezelf en je hart luistert dan weet je vaak je eigen keuzes al. Het vergt moed deze keuzes alsnog zelf te maken en te uiten.

Daarom is yoga voor mij zo belangrijk. Daar leer ik in iedere oefening omgaan met weerstand, spanning en loslaten. In het dagelijks leven probeer ik dat in de praktijk te brengen. Zodat verandering niet meer staat voor moeilijk, lastig. Maar voor overwinning, doorgaan en accepteren. Drie woorden die iedere patiënt maar al te goed kent.

(Chronisch) Ziek zijn werpt je terug op jezelf. En we zijn het aan onszelf verplicht om ondanks onze ziekte ons beste leven te leven. Met alle beperkingen en kansen die dit biedt. Zoals het leven is. Dus vind jouw ‘yoga’ en leef je mooiste leven.

Volg je me trouwens al op insta #pillenenprosecco of op facebook pillenenprosecco? Daar post ik vaker berichten! Leuk als je me daar in 2020 volgt!