Gebroken

Wat een fantastische week. Bergen, luxe hotel, veel sneeuw en volop genieten. Heerlijk met de familie op wintersport. Elke dag kwam ik meer bij. Tot manlief z’n schouder brak. Heel heftig brak. En in Nederland geopereerd moest worden. Kindjes vol onder de indruk van de inmiddels zwarte arm van papa en ikzelf eigenlijk ook. Een operatie en drie schroeven verder staat er zes weken rust op het programma. Negen maanden revalidatie volgen daarna. Mijn standaardreactie is verstand op nul en gaan. Maar dat gaat niet. Er komt te veel op mijn schouders. Inmiddels lekt ook het dak wat leidt tot een halve verbouwing en wordt de actielijst van de afgelopen maanden alsmaar groter.

En wat doe ik als het allemaal te veel wordt. Yoga. Dat heb ik inmiddels geleerd. Alleen wanneer? De oplossing komt van een vriendin. Elke ochtend staat zij om zes uur op voor meditatie en yoga schreef zei laatst op haar blog, theroundtableoflive.com. Dat is in mijn hoofd blijven zitten. En daar bleef het zitten. Maar nu ben ik gestart. Eigenlijk uit nood geboren en ik vind het heerlijk. In een stil huis rustig wakker worden. Een half uurtje yoga en tien minuten mediteren. Daarna voel ik me rustig en sterk met energie voor de rest van de dag. En het werkt de hele dag door. Ik ben veel minder gestrest, kan dicht bij mezelf blijven ondanks alle hectiek en geniet van de momenten dat we samen zijn.

En dat maakt de actielijstjes niet korter maar geeft wel weer veel positieve energie.

Go with the flow!