Eigen kracht

Steeds vaker krijg ik de vraag wat ik ga doen na de Teachertraining. ‘Je gaat toch wel lesgeven?’. Op zich een logische vraag, een vraag die ik mezelf ook steeds vaker stel. Want hoewel ik de opleiding in eerste instantie voor mezelf heb gedaan merk ik ook dat ik alles wat ik heb geleerd en ervaren door wil geven. Maar bij het idee van wekelijks structureel lesgeven raak ik toch echt lichtelijk in paniek. Mijn antwoord was dan ook standaard dat ik niet op structurele basis les kan geven door de sarcoidose. Toch zit dit antwoord me niet lekker. Als ik realistisch nadenk, weet ik dat het lesgeven me geestelijk veel geeft, maar dat het me ook veel energie kost. Te veel om dat structureel in te weven in mijn bestaan. Maar waarom voelt dit antwoord dan als verschuilen achter de sarcoidose?

Ben ik bang voor verandering? Dat is in de basis ieder mens en ik ben toch een stuk kwetsbaarder. Maar een kans op een column die voorbij komt pak ik zonder nadenken met beide handen aan. Dus dat is het niet. Gelukkig liet een goede vriend me gisteren zien dat ik me niet verschuil achter mijn ziekte, maar dat ik juist mijn eigen kracht bescherm. Dat het doorgeven van alle yogakennis en ervaring veel verder gaat dan het wekelijks mensen op een mat yogales geven. Dat het gaat om mensen inspireren met je verhaal, je ervaring en je levenskunst. Dat dat wellicht mijn pad is.

En dat voelt goed. Ik bruis namelijk van de ideeën en plannen. Om al die kennis, kunde en ervaring te delen. Om te inspireren. In mijn hoofd heb ik dat heel helder. En dat dus alleen de concrete vraag of ik niet moet gaan lesgeven niet de juiste vraag is.

Het hervinden van en blijven bij je eigen kracht op de yogamat en daarbuiten, dat is voor mij waar yoga om gaat. En dat kan op meerdere manieren dan alleen het geven van een yogales. Ik sluit dat laatste zeker niet uit maar niet in de traditionele vorm zoals wij die kennen. Maar daarover later meer. Plannen genoeg!

Eerst maar eens even het praktijkexamen takkelen.