Avondspreekuur

“En nu nog een half uur met je hand in een bak warm water en dan zijn we klaar”. Als ik wegloop en me aankleed zie ik dat de neuroloog geen grapje maak en een ouderwetse afwasteil met heet water vult. Het is acht uur avonds en ik ben in het St. Antonius Ziekenhuis in Nieuwegein. Ik loop al twee jaar met pijnklachten in mijn heup rond waar ik elke nacht wakker van word. Foto’s, scans, fysiotherapie, orthomanuele therapie, sportmassages het mag allemaal niet baten. Deze meneer heeft binnen een half uur boven tafel dat het aan een zenuw ligt in mijn bovenbeen. Bij de femoris lateralis. He, die ken ik nog uit mijn anatomieboek! Ik ben bijna in staat om mijn yoga-studiemaatje te bellen; ken je nog de femoris lateralis, daar heb ik nu iets mee! Als ik met mijn hand in de bak warm water zit, zit ik onder een poster met nog veel meer interessante anatomienamen. Leuk om dat allemaal weer te zien en te herkennen. Om een lang verhaal kort te maken, ik heb een diagnose met een hele ingewikkelde naam. Meralgia Paraesthetica. Een beknelde bovenbeenzenuw. En een oplossing. Als de pijn te erg wordt kunnen ze de zenuw verdoven maar eerst heeft de arts nog wat andere ideeën. Thuis aangekomen vraagt mijn man hoe het was. Ik antwoord kort: ‘De neuroloog heeft iets ontdekt, ik weet niet meer hoe het heet maar het is iets relatief simpels en er is niet veel aan te doen, ik vertel het morgen’. Ik ben zo moe dat ik niet meer uit mijn woorden kom. ‘Blij?’, vraagt manlief? En ja, ik ben blij. Eindelijk een concreet antwoord en niets ernstigs. Ik plof in bed en ben meteen knock-out. Die avondspreekuren zijn ideaal, maar niet voor mij.

Voor de nieuwsgierigen, die bak water was een test om dunne-vezel-neuropathie vast te stellen. Een diagnsose die acht jaar geleden al gesteld is, maar ja een nieuwe neuroloog, je kent het wel.