Afkicken

Waarom blog jij niet als je je niet goed voelt vraagt een vriendin. Een goede terechte vraag. Ik heb nogal de neiging om me terug te trekken als het wat minder gaat. Haar vraag zet me aan het denken. Waarom blog ik eigenlijk niet? Bijvoorbeeld dat ik verander van medicijn? En dat dat gepaard gaat met afkickverschijnselen en daarmee een terugval door de Sarcoïdose? Want dat is wat er de afgelopen weken aan de hand is geweest. De afkickverschijnselen kon ik prima handelen, het was niet de eerste keer. En alle losse sarcoidoseklachten ook wel, maar die vermoeidheid. Ik dacht echt dat het aan mij lag, dat ik teveel deed. Of dat ik even moest bijkomen. Maar veel minder kon ik eigenlijk niet doen. We regelden extra opvang voor de kids, extra hulp in huis en ik was dankbaar dat we dat ‘zo’ konden doen. Maar ik kwam er niet bovenop. Nadat ik zonder portemonnee in het ziekenhuis in Nieuwegein was voor een hele dag onderzoek, liet de parkeergarage man mij gelukkig eruit. De avond dat ik spaghetti maakte in de letterlijk zin van het woord: ik kookte een pak spaghetti en vergat de rest vond mijn man ook nog wel grappig. En toen ik met heftige griep op het schoolplein stond om de kinderen op te halen bedacht ik me zelf ineens dat Sarcoïdose voelt als een heftige griep. Tot ik weer onder aan de trap stond en dacht, hoe kom ik nu weer boven en de arts dat invaliderende vermoeidheid noemde. Die term die deed iets met me. Toen viel het kwartje en dacht ik, ja misschien moet ik toch weer eens nadenken over medicijnen. En die slik ik nu een week. En langzamerhand komt mijn energie een beetje terug, mijn levenslust en vooral mijn heldere hoofd!