In de sneeuw

Dikke sneeuwvlokken dwarrelen naar beneden. Het is half elf en ik zit binnen in mijn hotel. Gisteren was er een perfecte skidag. Verse sneeuw en strakblauwe lucht. Zoon naar skiles en wij de bergen in. Als vanouds weer. Met z’n tweeën en skiën. Alsof er niks veranderd was. Het was zo fijn dat ik zelfs mijn middagrust heb overgeslagen. Hoe kon ik nu naar het hotel gaan om te gaan slapen? Ik heb wel even gemediteerd op het terras van een mooie Stube. Het was fijn om weer soepel de berg af te komen. Dankzij de techniek en de sterke beenspieren die ik door de yoga heb gekregen ging dat beter dan verwacht. En nu betaal ik tol. Vanmorgen wilde ik niet naar mijn lijf luisteren omdat ik zo graag weer wilde skiën. Er lag nog meer verse sneeuw. Dus nadat zoonlief in de skiles stond zijn we meteen naar boven gegaan. Mooie piste zonder sporen met tiefschnee. Kijk. Hoe fijn wil je het hebben. Binnen twee minuten lag ik op m’n snufferd. Ok, dat was dus een duidelijk signaal dat ik niet naar boven had moeten gaan. Ik moest namelijk huilen omdat ik was gevallen en dat is wel een beetje gek. Gewoon te moe. Ik moest wel nog naar beneden dus daar ging ik nog wel even vol van genieten, van de zwarte met verse sneeuw. En nu ben ik weer in het hotel. Kapot. Niet gek na de dag van gisteren. Dus ik duik mijn bed in. Om drie uur komt zoonlief uit de skiles. En dan ga ik goocheltrucs met hem oefenen. Dat is zijn nieuwste passie. Gisteravond deed hij een aantal trucjes voor een paar kindjes en binnen notime stond er twintig man om hem heen. Zo grappig, hij genoot met volle teugen. En dat ga ik straks ook weer doen. Als ik wakker ben.